воскресенье, 30 декабря 2012 г.

წელწადი

წელწადია – აპნისის თოთხმეტი.
თოვს...
ბუხარში ნედლი რცხილის ხე იწვის –
მისი ბოლით ჩვენი სახლი ზეცაშია დაკიდებული.
დაბერდა ჩემი ბერდედა –
ბედისკვერებს ვეღარ აცხობს და წუხს.
დედაჩემმა არ იცის ბედისკვერის გამოცხობა
და არც ბერდედასავით ლოცვა იცის.
მე სიცხიანი ვწევარ.
ძმრიან ტილოებს ჩემი უმცროსი და მალი–მალ მიცვლის.
მამაჩემის მნახველი კაცი ჯერ არ გამოჩნდა –
ჩაიხაფრა კავკავის იქით.
კიდობანში ხორბალი,  კოდში კი ფქვილი ილევა...
ძროხები და ხბოები ბღავიან – თივის დამყრელი აღარ ჰყავთ,
რადგან პაპაჩემი გორშეღმა სასაფლაოზეა.
მე სახადი მაქვს და მეზობლები ვერ გვეკარებიან,
მხოლოდ აბაისძეთა აშექალი გადმოდის ჟამი–ჟამს.
ძილ–ღვიძილში ვხედავ სახლში მამაჩემი და პაპაჩემი  შემოდიან.
მამაჩემს ხელში ძროხის მთლიანი ბარკალი უჭირავს, მოდის და სისხლს მოაწვეთებს, პაპაჩემს სპილენძის თეფშით კანფეტები მოაქვს.
პაპაჩემი მეუბნება, „რა დაღლილი ხარ შვილო,
რამდენი გივლია–გირბენია. მოდი კანფეტი მოგცეო“.
მე ტკბილ კანფეტს ვჭამ და ვიცინი.
მამაჩემი მთელ ოთახში დააბიჯებს
და თან ძროხის ამ ბარკალს ხელიდან არ უშვებს –
გასდის ამ ბარკალს სისხლი.
შორიდან მესმის დედაჩემის კივილი და ბერდედას ლოცვა.
პაპაჩემი კანფეტიან თეფშს მაგიდაზე დგამს და გარეთ გადის,
მამაჩემი ძროხის ბარკლით პაპაჩემს უკან მიჰყვება.
მე საწოლიდან ფეხშიშველა გადავდივარ და მათ მივდევ.
ვტირი, „მეც მინდა თქვენთან–მეთქი“
„წადი, მამცილდი, გამეცა“, ბრაზობს პაპაჩემი.
ტირილ–ტირილით ვბრუნდები სახლში.
მოვდივარ ფეხშიშველა, ფეხები მისველდება და მცივა.
საწოლში ვწვები, მამცივნებს და ვკანკალებ.
მაგიდაზე პაპას დადებული სპილენძის თეფშით კანფეტი დგას.
კანფეტი მინდა–მეთქი, ჩურჩულით ვამბობ.
დედაჩემი ერთ კანფეტს მიწვდის.
მე ვჭამ და ვამბობ: „ტკბილია პაპის კანფეტი–მეთქი.“
„რა პაპა, აშექალი იყო გადმოსული და იმან მოიტანა,
ქალაქიდან მოუტანია მის შვილიშვილსო,“ მეუბნება დედაჩემი.
ჩემი და შეშინებული თვალებით მიყურებს.
კედელზე პაპაჩემის ცხრაძალიანი ფანდური ჰკიდია.
"დაუკარი–მეთქი", ვეუბნები დედაჩემს.
დედაჩემი კედლიდან ფანდურს იღებს და საბანზე მიდებს, „შენ დაუკარიო“.
საწოლზე ვჯდები და დაკვრას ვიწყებ.
„ღმერთო, დიდება შენდა, ღმერთო მადლი შენდა,
ღმერთო, უშველი შენს ყმასა გაგასაო“, ლოცულობს ბერდედა.

* * * * * * * * *
კუმეტია – აპნისის თხუთმეტი.
აღარ თოვს...
მე საქონელს თივას ვუყრი, შეშას ვჭრი,
ვჩქარობ, რადგან მერე ხორბალი წისქვილშია წასაღები.
გორშეღმიდან პაპაჩემის დაკრული ცხრაძალიანი ფანდურის ხმა მოდის...

четверг, 19 апреля 2012 г.

33

"უკვე დავტოვე ქრისტეს ასაკი"
თედო ბექიშვილი

მიწა – ნაკლები, ცა – მეტი,
ხან ფეხით, ხანაც კარეტით,
ხან ტკბილით, ხანაც მწარეთი,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

ლურჯია ჩემი ასაკი,
როგორც კოპალას არაკი,
აშლილა ჩემი ბანაკი,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

უჩუმრად ვტოვებ ხეობას,
გუშინ დასრულდა ღრეობა –
ჩემი ფხოვური დღეობა,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

პირს მიწვავს მწარე წყალივით,
ნაგემი პური, მარილი,
წვიმა წკრიალებს ზარივით,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

მიწა სველია, სველი ვარ,
ღრუბელზე სიტყვად ვწერივარ,
ერთი პატარა მწერი ვარ,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

გალობით, ხანაც გოდებით,
დაგროვებული ცოდვებით,
ცოლზე მიძღვნილი ოდებით,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

მერე? რა, მერე?! მივდივარ,
ხან ციცქნა, ხანაც დიდი ვარ,
ცისა და მიწის ხიდი ვარ,
დავტოვე ოცდაცამეტი...

среда, 14 марта 2012 г.

სოფელი. ქალაქი.

ახლა ღამეა, სიჩუმეა, შორს სძინავს სოფელს,
მე კი ქალაქის მრუმე ჩქამებს დავდევ შეშლილი,
სოფელში ალბათ მაყვლის ბუჩქმა მოქსოვა ღობე,
ქალაქში უკვე ფრესკებია ძირს ჩამოშლილი.

ამ ცივ ღამეში ჩემი ლოცვა ვერ აღწევს ზეცას,
და ცის კიდესთან ბორიალობს ჩუმი ხველებით,
სოფელში ალბათ ქარი ღრუბლებს მატყლივით წეწავს,
ქალაქში ქარი შავ ცელოფნებს სდევს გახელებით.

მე დავავიწყდი ჩემს ანგელოზს კარგა ხანია,
მეც დავივიწყე ჩემი ფესვის ლურჯი მდინარე,
თავის მართლება პაპის სულთან არახალია,
მერე რა, თუკი, რომ ცხოვრება მოვიმძინარე.

როგორ გამხია ამ ქალაქის ბასრმა მახვილმა,
როგორ შემაბა ყელზე გრძელი თბილი ბაწარი
ვერ გამაღვიძა სოფლის კივილ-გადაძახილმა,
ისე დაღამდა ამოსუნთქვაც ვერ მოვასწარი!

ახლა ღამეა, სიჩუმეა, შორს სძინავს სოფელს,
მე კი ქალაქის მრუმე ჩქამებს დავდევ შეშლილი,
სოფელში ალბათ მაყვლის ბუჩქმა მოქსოვა ღობე,
ქალაქში უკვე ფრესკებია ძირს ჩამოშლილი.

суббота, 24 декабря 2011 г.

აქ ვარ უფალო!

ვიწექ საწოლზე, ვითვლიდი წუთებს...
დამიძახა ღმერთმა
ვითარცა ადამს ედემის ბაღში: „სადა ხარ შენ?“
ვერ ამოთქვი: აქ ვარ უფალო!
ვერ ამოთქვი, რადგან შემრცხვა ჩემი „სიშიშვლის“.
თვალწინ გაირბინა ჩემმა ცხოვრებამ,
ვითარცა კინოკადრმა;
ვიხილე ჩემი ცხოვრება წამის მეასედში;
შემრცხვა და შემეშინდა!
ჩემი სისხლისგან გაწურული გული დაპატარავდა,
დაპატარავდა და თითქმის გაქრა...
არა მხოლოდ თვალები,
მთელი სხეული ცრემლით ამევსო.
დავითვალე წუთები,
საათები, დღეები, კვირები და წამოვდექ ფეხზე.
წამოვდექ ფეხზე ცოცხალი–მკვდარი.
ჩემში რაღაც მოკვდა
და რაღაც გაცოცხლდა.
და იმ დღის შემდეგ
ჩურჩულებს ჩემი გული, თვალები, ბაგე:
აქ ვარ უფალო!

ინდური ანდერძი

რატომ დადიხარ წრეზე, ვითარცა ხარი, რომელიც კალოს ლეწავს,
შენ ადამიანი ხარ და ხარზე მეტი მოგეთხოვება.
შენი ცხოვრების ეს მონაკვეთი გაილეწა,
შენ კი წრეს უვლი, უვლი და უვლი...
რატომ აგინებ ზეცას და სწყევლი მიწას,
მათ მოგცეს შენ სული და სხეული.
რატომ ეჩხუბები მოხუც მშობლებს,
მათ გაგზარდეს შენ და მოგცეს ყველაფერი,
რისი მოცემაც შეეძლოთ.
თუ მეტი გსურს, მაშინ წადი წინ –
ხე ხომ არ ხარ, რომელსაც მოძრაობა არ შეუძლია?!
თითოეული წრე ეს შენი ცხოვრების ერთი წელია;
და არ გეგონოს, რომ შენ ათი წრე შემოუარე.
სინამდვილეში ერთი წრეა – ათზე გამრავლებული,
რადგან პირველად ვერ ისწავლე ვერაფერი,
ვერც მეორედ და ვერც მეათედ.
ბრაჰმანები დადიან წრეზე...
ქშატრიები დადიან წრეზე...
ვაიშები დადიან წრეზე...
შუდრები დადიან წრეზე...
შენ შეგიძლია გახვიდე წრიდან –
გახდე პურუშა – ღვთაებრივი ადამიანი!
შენი ფიქრი კარგია,
შენი გრძნობა კარგია,
მაგრამ იმოქმედე, რადგან ბჰურლოკა -
ფიზიკური სამყარო ითხოვს მოქმედებას!

ლურჯი დუმილი ხარჯამის ბაღისთვის

ხარჯამის ბაღში, სად იზრდება სულის ლურჯი ხე,
სად ჰყვავილობს ნარინჯ–თურინჯი და ხილი მათი უმტკბარესია,
სად ჰყვება ზღაპარს ურძნის მარადმწვანე ბუჩქი,
სად გალობს ლურჯი ფრინველი ზეციურ ხმებით,
იქ, სწორედ იქ იშლება შენი ბედის ვარდი;
ეძებე დიდხანს, თუნდაც დაგჭირდეს მთელი ცხოვრება,
ეძებე ვარდი – შენი სულისა
და ოდეს იგი იხილო გაუშლელი ლურჯი კოკორი,
მიიჩნიე იგი უფლის ნიშნად, უფლის წყალობად...
უნდა ელოდო, ელოდო დიდხანს,
თუნდაც დაგჭირდეს მთელი ცხოვრება,
არ დაგეძინოს, არ მოგშივდეს, არ მოწყურდეს, არ შეგეშინდეს,
არ დაკარგო რწმენა ესრე შეურყეველი;
და მერე როცა შენი სულის ლურჯი ვარდი დაიწყებს გაშლას,
უნდა მოასწრო და შეისუნთქო სურნელი მისი.
შეისუნთქე არა ხარბად, არამედ ნელა...
მთელი გრძნობით, მთელი არსებით...
სურნელი იგი მოგანიჭებს უკვდავებას, მოგანიჭებს სილბოს ტანისას,
შენი სხეული გახდება მსუბუქ; ხელები შენი გახდება ფრთები...
დაიქნევ ხელებს და აფრინდები...
ნუ აფრინდები მაშინვე ზემოთ, ამო იქნება შენი მცდელობა.
აფრინდი ნელა, შემოავლე ხარჯამის ბაღს ერთი ირაო,
დაინახე შენი სულის გზა, რომელიც მიდის ბაღის შუაში... კამკამა ტბაში...
იქეცი თევზად, ლურჯი ლაყუჩიდან შეისუნთქე ჰაერი
და დაეშვი ტბის ძირას,
სადაც იხილავ ლურჯ ნიჟარას, ლურჯი ბადახშით...
ჩაიხედე მასში... სად დაინახავ შენს ცხოვრებას _ ღმერთის ბოძებულს...
ნუ აგაღელვებს შენს თვალწინ მოლივლივე საგნები და ნუ სტაცებ ხელს, რადგან გახსოვდეს, ნემსკავზეა იგი აგებული და ეს იქნება შენი საცთური.
გაერიდე თვალდახუჭული და წაიღე ბადახშის მზერა – მისი სიტყვა, ზედ წაწერილი.
დაბრუნდი სახლში, თუ გაქვს სახლი,
დაბრუნდი ცოლთან, თუ გყავს ცოლი,
დაბრუნდი შვილთან, თუ გყავს შვილი,
დაბრუნდი მოძმესთან, თუ გყავს მოძმე,
დაბრუნდი... მაგრამ ნუ ახსენებ ხარჯამის ბაღს;
ნუ მოჰყვები ზღაპარს ლურჯ ვარდზე ან ლურჯ ბადახშზე,
რადგან წაიღებს ბაღი, რასაც დაუბრუნდი...
ეს იქნება სახლი შენი,
ეს იქნება ცოლი შენი,
ეს იქნება შვილი შენი,
ეს იქნება მოძმე შენი;
დარჩები მარტო, როგორც უდაბნოს ქარი – ვინც ჰქრის არსაით!
ამიტომ, გახდი თვითონ დუმილი,
არა სთქვა სიტყვა, თუნდაც ერთი, თუნდაც ნახევრად,
რადგან იგი საკმარისია დანაკარგისთვის.
დადუმდი მარად, იყავ უტყვი, მაგრამ მეტყველი...
შენი დუმილი გახდება წიგნი, გახდება სიტყვა ჯერ არ–თქმული, ნათქვამი ხალხში.
იყავ მდუმარი და გაიგებ საუბარს ცეცხლის,
იყავ მდუმარი და გაიგებ საუბარს მიწის,
იყავ მდუმარი და გაიგებ საუბარს ჰაერის,
იყავ მდუმარი და გაიგებ საუბარს წყლისას;
იყავ მდუმარი და გაიგებ საუბარს ყველა ცხოველის, ფრინველის, მწერის...
შენ გაიგებ ხმას ანგელოზის და შენი პირით იმეტყველებს ღმერთი...
იყავ მდუმარი...
იყავ მდუმარი...
იყავ მდუმარი...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ხარჯამის ბაღში, სად იზრდება სულის ლურჯი ხე,
სად ჰყვავილობს ნარინჯ–თურინჯი და ხილი მათი უმტკბარესია,
სად ჰყვება ზღაპარს ურძნის მარადმწვანე ბუჩქი,
სად გალობს ლურჯი ფრინველი ზეციურ ხმებით,
იქ, სწორედ იქ იშლება შენი ბედის ვარდი...

пятница, 20 февраля 2009 г.

შემინდე ქრისტე

შემინდე ქრისტე!
ეს მე გაგყიდე ოცდაათ ვერცხლად..
რადგან შენს წინაშე ცრემლებსა ვღვრიდი –
ოღონდ მამაჩემი ნუ წავა-მეთქი ჩვენი სახლიდან.
მაინც წავიდა.
და მე გაგყიდე!

შემინდე ქრისტე!
ეს მე გამოვუძეხ მახვილებითა და წათებით აღჭურვილ გუშაგებს
და მოვიყვანე გესთიმანიის ბაღში...
რადგან ჩემს სიმსივნიან ძუძუმოჭრილ დედას,
რომელიც ტკივილისაგან ხმაღლა კიოდა,
თვალში სიცოცხლის უკანასკნელი სხივი ჩაუქრა.
და მე გამოვუძეხ რაზმს შენსკენ!

შემინდე ქრისტე!
ეს მე გეამბორე და ვანიშნე მალქოზს, რომ შენ იყავი იეშუა...
რადგან ჩემი ბავშვობა მოიფშრუკა ხმელი ბალახივით,
დაიფშვნა და ქარმა გაფანტა.
და მე გეამბორე!

შემინდე ქრისტე!
ეს მე გაგშოლტე, გნერწყვე კიდეც, დაგცინოდი და გაგინებდი...
რადგან ჩემი ოცნებები ქარმა წაიღო,
გაჭირვება დამიძმობილდა.
და გაბოროტებით გშოლტე და გნერწყვე!

შემინდე ქრისტე!
ეს მე გაცვი ჯვარზე გოლგოთას...
რადგან შემომეფანტნენ მეგობრები
და გამიმრავლდნენ მოშურნეები და მტრები ფრიად.
დამემშა ოჯახი - საკუთარი შვილის შიმშილს ვეღარ გავუძელ
და გაცვი ჯვარზე!

შემინდე ქრისტე!
ეს მე ვაჭამე ლომებსა და ვეფხვებს ქრისტეანები...
რადგან საკუთარი თირკმელი გავყიდე
და ეს ფული მხოლოდ მკვდრების დამარხვას ეყო,
ხოლო ცოცხლები დარჩნენ ხელგამწვდილნი.
ვეღარ გავუძელ.
და მე ვაჭამე მხეცებს ქრისტეანები!

და ბოლოს... როცა მოვიდა ჟამი -
მოვძებნე თოკი... მოვძებნე ხე...
ხელისკანკალით გავაკეთე ყულფი,
ჩამოვაბი ხის ტოტზე...
და მითხრა თოკმა...
და მითხრა ხემ...
და მითხრა მიწამ...
და მითხრა ზეცამ...
- შენდობილ იქმენ!..

X X X


უკრავს დაფი და ბობღანი,
ჩემს პორტრეტს ხატავს ნიკალა,
მიწიდან მე ამოგბღავი,
ზღაპრიდან ხარი-წიქარა.

არც ჰანგი მინდა, არც ტილო,
თუ კი შენ არა ხმაურობ...
სადამდე უნდა მატირო -
ჩემო ლამაზო მამულო.

ნიკო სამადაშვილს



გადაიხარა შენი სამშვილდე,
მაგრამ არ გინდა ეშმაკს მინებდე,
სული ვერაფრით ვერ დაამშვიდე,
გული ვერაფრით დააიმედე.

გდევდა აჩრდილი რძისფერ ქაოსის,
გზა იყო... გზაზე ხევი და თხრილი,
კვნესოდა ჯვარი სასაფლაოსი
და მზე ყვიროდა თვალებდათხრილი.

უღვთოდ გაძენძე შენი იღბალი -
თმაგაწეწილი დასდევდი ლანდებს,
რა ვქნა, ვერ ვხვდები, თუ ვინ იყავი,
მიწას ფეხებში რომ გაებლანდე.

მიდი, იცინე ჩემო ჯავარო,
ჩემო ნიკო და ჩემო ნიკოლა,
მიდი, იცინე, არის ალალი,
ცხოვრება არის: არა იყო რა.

მიდი, იცინე, სიცილი გიჯობს,
დღე რას დაგაკლებს, დღე ბედსაპყარი,
"ავადმყოფობა ეგონათ ბიჭო,
ლექსები ტანზე გამონაყარი"...

გადახრილია შენი სამშვილდე,
მაგრამ არ გინდა ეშმაკს მინებდე...
სული ვერაფრით ვერ დაამშვიდე,
გული ვერაფრით დააიმედე.

რომელი ხარ


ვარ ერეკლე კრწანისის შემდეგ...
ვარ დარლას საფლავზე დაკლული ზვიადაური,
ვარ თვალებდათხრილი მამამზე ერისთავი,
სულხანაური ვარ - შატილიონის ტყვიით მკვდარი,
აღდგომა დილით გარდაცვლილი მხატვარი და
ფილტვებდახრული პოეტი ვარ.
კოჭლი სარდლის მიერ აოხრებული საქართველო ვარ...

გრიგოლ რობაქიძეს


სონეტი

კრიალოსნები (ეკბატანის) – ქარვის, გიშერის,
მიზგითზე მთვარე გაყურსული, რაღაც საშიში,
ყავახანასთან მარჩიელი დგას ფეხშიშველი
და ნარგილეში იზმორება მთვრალი ჰაშიში.

ცეცხლის ბორბალში ერთურთს კლავენ ღრიანკალები,
ჰოი, ჰამადან, სისხლდამწვარო აქემენიდო,
სარებზე უხვად ჩამოგიცვამს თავისქალები...
იქნება, სჯობდეს, რომ გნახო და არ გაგერიდო.

გააჩხრიალე ბარემ, ერთი, ეგ კამათელიც,
ვისტასპას ძეო, რატომ ღელავ, ძოწით მოსილი?!
იქნებ, აღარ გაქვს არავისთვის არრა სათქმელი
და დაწანწალებ ქუჩა-ქუჩა ბარბაროსივით...

ჰოი, ეკბატან, ეს ვიცოდე როგორ გაგიძელ,
ერთმა ყარიბმა, მზისმძებნელმა ირუბაქიძემ?!

четверг, 12 февраля 2009 г.

თოთიას დარდი


უკვე მოქსოვა ღამემ სუდარა,
ჭოტი მთვარესთან ურცხვად აფრინდა,
ქარმა წაიღო შენი მუდარა
და ტანსაცმელი შემოგაფლითა.

ფეხქვეშ გაგიქრა გზა და მანძილი,
დარდმა მოგხარა ცხენის ნალივით,
მოვიდა დილა ჩამოძენძილი,
გწყევლა და გწყევლა ბოშა ქალივით.

აყმუვლდა სული – მგელი ტოტია,
გაქრა იღბალი და გაცვდა ფანდი,
გადაღმით ლექსებს წერდა თოთია
და ხურჯინივით ეკიდა დარდი...

ნაბახუსევზე ნამზერი კოლხური მისტერია


ნისლი ეხვევა მდუმარე ქალაქს –
თამბაქოს ბოლი კორპუსებს ათრობს,
დილა აღვიძებს ჩიტების ბანაკს,
კატა კნავილით მენაგვეს ართობს.

ქარი სუნთქავს და იბერავს ლოყებს –
ალბათ დუდუკზე დაუკრავს შუსტარს,
მზეს უნდა მთვარის ზღაპარი მოჰყვეს,
ყვირის მემაწვნე – იშოვნის მუშტარს.

გარეთ ზიდჰართა დაეძებს ლოტოსს,
თურმე დახრილა სამყაროს ღერძიც...
ჩვენ კი ვსვამთ ლუდს და ვთამაშობთ ლოტოს –
მე, აიეტი და ოქროს ვერძი.

понедельник, 9 февраля 2009 г.

აბა, რად გინდა იყო ხევსური


"ნეტავ, მეც ხევსური ვიყო".
სუფრასთან მითხრეს
ნუ შეგშურდება ჩემი ბედის, ნუ შეგშურდება
და ჩემს ცხოვრებას ნუ ინატრებ გულდაწყვეტილი...
ნუ მოინდომებ პაპაჩემის ჟანგიან ფრანგულს,
ნუ მოინდომებ ჯიხვის რქებს და სპილენძის თუნგებს,
ნუ მოინდომებ წასვლას ამღას, მუცოს ან შატილს,
ჟიპიტაურით ნუ დათვრები ათენგენობას,
მთვრალი ფანდურზე ჯარჯის ლექსებს ნუ დაამღერებ,
ნუ გეგონება ხევსურობა მარტო ხატობა –
დოღი, ლუდის სმა, კეჭნაობა, კაფიაობა,
ნურც აპარეკას ნუ დაირქმევ და ნურც ბეწინას
და ნუ იკითხავ თუ ვინ იყო ხოგაის მინდი,
ნუ ეცდები, რომ ვინმე ქისტი მტრად მოიკიდო –
კარგად გახსოვდეს, ეს ყველაფერი ვალია მხოლოდ...
ან ვინმე "მაქკლავს" ან ჭიუხში გაიყინები,
ზვავი დაგიტანს და ორწოხში ჩაგლეწავს... სადმე,
ან როშკისგორზე კოპალას ლანდს დაუწყებ ძებნას...
ამ ყველაფრისთვის მეცოდები პირიმზის მადლმა!..
წადი, დამტოვე მარტოდმარტო ჩემს სალოცავთან,
აქ ლოცულობდა პაპაჩემი და იმის პაპაც,
აქ მოუხმობდა სანაგმ სანაგი სამხარაულებს,
აქ ბუბუნებდა დიდი გიგა – გიგაურთ ფარი
(ჩემ გვარმა მოკლა აშოთანი მუხრანის ველზე!).
ახლა მე ვდგავარ იმ სისხლიან, ხავსიან ქვებთან,
თავზე მეყრება სისხლიანი ჯარეგოს მიწა,
სადაც იმედას თოფი "დახკრეს" ასი წლის წინათ,
მე დამყრანტალებს ყორანივით ნისლის ნაფლეთი
და ყოველ ღამით მესიზმრება მოჭრილი მკლავი...
ამ ყველაფრისთვის მეცოდები გუდანის მადლმა!..
ნუ იხევსურებ, რადგან ამით ვალს იღებ მხოლოდ,
ვალს კი იცოდე, გადახდა უნდა.
აბა, რად გინდა იყო ხევსური –
კუშტი, ამაყი, ჯიუტი მოყმე...

X X X

დარდისგან შეწუხებული
მწარედ ჩავბღავი ქარაფებს,
ეს უსაშველო ტკივილი
ძილშიაც მალაპარაკებს.

ცაში ზარივით წკრიალებს
ჩემი ხვეწნა და მუდარა,
ალბათ დამრისხა ლომისამ,
ალბათ გამწირა გუდანმა...

დრო კი ახალ დარდს მპირდება,
დრო აშარი და არჯალი,
მგელის ეშვივით პრიალებს
ჩემი მოსისხლის ხანჯალი.

– დამკარი, ოღონდ, იცოდე,
მე სიკვდილისაც არ მჯერა...
თუ მამკლავ, კავით მათრიე,
როგორც მუცალის მარჯვენა.